Stop capturing and start living!

Hello everyone!

I hope you all had an amazing Easter. Mine was ok. Not much. It was cold, rainy and windy, more like Christmas than Easter, if you ask me. Nevertheless, we took a rest, spent some time with family and friends and ate... A LOT!!!

Today I wanted to share with you a different thought. Because life is running fast, faster than what it used to, digital technology has invaded in every aspect of our lives and we usually get so caught up in capturing the moment (with our cell phones, cameras or whatever) than actually living it to the fullest. This video explains it perfectly, without saying a word.

It has happened to me way too many times and just realizing it makes me a little sad. We are so anxious for capturing the moment of a nice view, a great concert, a beautiful museum, an interesting event, precious moments with our families and friends - which all of these are great - but are we actually living all these things? I mean, do we let ourselves feel all the emotions that we should feel and be carried away of these moments?

Because in the end, what are we left with? Thousands of pictures, all locked up in noumerous hard drives, evidence of momeries that we haven't actually lived, felt or tasted, or at least not as much as we could have.

So, next time, when you are in front of an amazing event that you want to capture, just put your camera aside for a while, be present, feel the moment, take it all in and keep the memory inside your head. Photos can wait. They may not be showing "the perfect moment", that "perfect click", but later they can be the motive to recall the event, but you must have felt something in the first place in order for this memory to actually have a meaning, right? Because, like Maya Angelou said:

"I've leaned that people will forget what you said,

people will forget what you did,

but people will never forget how you made them FEEL."

So, are you living in the moment or not?

LOST MEMORIES (French, English Subtitles) from Francois Ferracci on Vimeo.

Σήμερα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μια διαφορετική σκέψη. Επειδή η ζωή τρέχει γρήγορα, πιο γρήγορα από ό,τι στο παρελθόν, η ψηφιακή τεχνολογία έχει εισβάλει για τα καλά σε κάθε πτυχή της ζωής μας και εμείς είμαστε συνήθως περισσότερο απασχολημένοι με το να προσπαθούμε να αποθανατίσουμε τη στιγμή (με τα κινητά μας τηλέφωνα, φωτογραφικές μηχανές ή οτιδήποτε άλλο) παρά με το να τη ζήσουμε στο έπακρο. Αυτό το βίντεο τα εξηγεί όλα χωρίς να λέει κουβέντα.

Μου έχει συμβεί κι εμένα πάρα πολλές φορές και μόλις το συνειδητοποιώ πραγματικά με στεναχωρεί. Αγχωνόμαστε τόσο για να συλλάβουμε τη στιγμή, μια υπέροχη θέα, μια ωραία συναυλία, ένα όμορφο μουσείο, μια ενδιαφέρουσα εκδήλωση, πολύτιμες στιγμές με τις οικογένειες και τους φίλους μας - τα οποία όλα αυτά είναι υπέροχα - αλλά στην πραγματικότητα τα ζούμε όλα αυτά τα πράγματα; Θέλω να πω, αφήνουμε τον εαυτό μας να αισθανθεί όλα αυτά τα συναισθήματα που θα πρέπει να νιώσει και να παρασυρθεί από αυτές τις στιγμές;

Γιατί στο τέλος, τι μας μένει; Χιλιάδες φωτογραφίες, κλειδωμένες μέσα σε αμέτρητους σκληρούς δίσκους, αποδεικτικά στοιχεία αναμνήσεων που στην πραγματικότητα δεν ζήσαμε, νιώσαμε ή γευτήκαμε, τουλάχιστον όχι τόσο όσο θα μπορούσαμε.
Γι'αυτό την επόμενη φορά που θα βρεθείτε μπροστά σε ένα σημαντικό γεγονός που θα θέλετε να αποθανατίσετε, αφήστε την φωτογραφική σας για λίγο στην άκρη, να είστε παρόντες, νιώστε τη στιγμή, αφήστε τη να σας πλημμυρίσει για να κρατήσετε την ανάμνηση μέσα σας. Οι φωτογραφίες μπορούν να περιμένουν. Μπορεί να μην δείχνουν "την τέλεια στιγμή", αυτό το "τέλειο κλικ", αλλά αργότερα μπορούν να γίνουν η αφορμή για να θυμηθείτε αυτό το γεγονός, αλλά θα πρέπει να έχετε νιώσει κάτι έτσι κι αλλιώς για να έχει και αυτή η ανάμνηση νόημα, σωστά; Γιατί όπως είπε και η Maya Angelou:

"Έχω μάθει πως οι άνθρωποι μπορεί να ξεχάσουν τι είπες,

μπορεί να ξεχάσουν τι έκανες,  αλλά

δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσουν πώς τους έκανες να ΝΙΩΣΟΥΝ."

Λοιπόν, εσείς ζείτε τη στιγμή ή όχι;

(source)

Tiny Shadow Boxes

Lately I've discovered a new -for me- kind of art. Tiny Shadow Boxes and I think I'm in love! A shadow box is an enclosed case with a scene or object(s) that has been specially designed to let light pass through from only one angle, so that objects within are less susceptible to damage from light. They are typically given away as an interesting alternative to more standard greeting cards or just for keeping memories. They can be made using small canvases, matchboxes, cigar boxes, tiny little wooden or cardstock boxes e.t.c.

Τώρα τελευταία ανακάλυψα ένα καινούριο -για'μένα- είδος τέχνης. Μικροσκοπικά Shadow Boxes και νομίζω ότι ερωτεύτηκα! Ένα shadow box είναι μια κλειστή θήκη που περιέχει μια σκηνή ή κάποια αντικείμενα και που έχει σχεδιαστεί για να αφήνει το φως να περνάει μόνο από μια γωνία, ούτως ώστε τα αντικείμενα που περιέχει να φθίρονται λιγότερο από το φως. Δίνονται κυρίως σαν μια ενδιαφέρουσα εναλλακτική λύση αντί για την κλασσική κάρτα ή απλά για να φυλάτε αναμνήσεις. Μπορούν να φτιαχτούν χρησιμοποιώντας μικρούς καμβάδες, σπιρτόκουτα, κουτιά από τσιγάρα ή πούρα, μικρά ξύλινα ή χάρτινα κουτάκια κ.τ.λ.

Here are some ideas:

Να μερικές ιδέες:

(source)

(source)

(source)

(source)

(source)

(source)

(source)

(source)

(source)

(source)

But the ones that really stole my heart are made by a really talented Greek lady, Tatiana Kontouli from La Boom. Tatiana is a graphic designer, born in Athens, Greece, currently living in a cycladic island, Antiparos. She loves paper and especially making stuff with it like shadowboxes, pedestals, buntings, garlands, tags, favors, invitations etc. I think her work is perfect, with a vintage nostalgic feel. You can follow her adventures through her blog too, La Boomeria.

Αυτά όμως που πραγματικά μου έκλεψαν την καρδιά είναι φτιαγμένα από μια πάρα πολύ ταλαντούχα ελληνίδα, την Τατιάνα Κοντούλη από το La Boom. Η Τατιάνα είναι γραφίστρια, γεννημένη στην Αθήνα και τώρα ζει στην Αντίπαρο. Αγαπάει το χαρτί και της αρέσει να φτιάχνει διάφορα με αυτό όπως shadowboxes, μικρά βάθρα, γιρλάντες, ετικέτες, μπομπονιέρες, προσκλήσεις κ.τ.λ. Πιστεύω ότι η δουλειά της είναι τέλεια, με μια νοσταλγική vintage αίσθηση. Μπορείτε να παρακολουθήσετε τις περιπέτειές της και από το blog της, το La Boomeria.

(source)

(source)

(source)

(source)

(source)

(source)

(source)

So, based on all these great sources of inspiration, I decided to give it a try too. Here's my very first attempt of anything close to a shadow box. I've used the back side of a tiny canvas, scraps of paper, tiny cupcake wrappers, a piece of yarn and a holiday gift tag printable from Vol25.

Έτσι λοιπόν, βασιζόμενη σε όλες αυτές τις υπέροχες πηγές έμπνευσης, αποφάσισα να δοκιμάσω κι εγώ. Αυτή είναι η πρώτη μου προσπάθεια για κάτι που μπορεί να μοιάζει με shadow box. Χρησιμοποίησα την πίσω πλευρά από έναν μικροσκοπικό καμβά, κομματάκια χαρτί, μικροσκοπικά χαρτάκια για τρουφάκια, ένα κομματάκι μαλλί και μια ετικέτα για δώρο που εκτύπωσα από το Vol25.

Isn't it cute?

Χαριτωμένο, έτσι;

Note:

DON'T FORGET to add your BLOG ADDRESS too when you leave a comment.

See my tutorial for more details.

ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ να προσθέτετε και την ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΤΟΥ BLOG ΣΑΣ όταν αφήνετε το σχόλιό σας.

Δείτε το tutorial για περισσότερες λεπτομέρειες.